کوچه باغ

shabemahtaabi — Fri, 16 Oct 2009 02:14:38 GMT

زندگی سخت ساده است!

خطر کن!

وارد بازی شو!

چه چیزی از دست می دهی؟

با دستهای تهی آمده ایم،

و با دستهای تهی خواهیم رفت.

نه،چیزی نیست که از دست بدهیم،

فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند،

تا سر زنده باشیم،

تا ترانه ای زیبا بخوانیم،

و فرصت به پایان خواهد رسید.

آری، این گونه است که هر لحظه غنیمتی است!

shabemahtaabi — Sat, 27 Dec 2008 11:34:45 GMT

اون:نمی‌دونم چته.درست حرف نمیزنی

من:فقط زیادی خسته‌ام

هم باید درس بخونم

هم باید کار کنم

یه دوست درست و حسابی هم ندارم

اون:باید خدا رو شکر کنی

که توانایی کار کردن رو داری

...........................................

خیلی کوتاه ، ولی کافی.

سخت‌ترین و اساسی‌ترین کار

shabemahtaabi — Fri, 26 Dec 2008 20:09:01 GMT

سخت‌ترین کار -در عین حال اساسی‌ترین آن- این است که زندگی را دوست بدارید، حتی اگر در رنج و محنت هستید .

لئو تولستوی

خسته‌ام

shabemahtaabi — Thu, 18 Dec 2008 16:52:36 GMT

خسته‌ام

ذهنم درد میکنه

ملولم

بی کسم

تنهام

دلم یه دوست می‌خواد

خسته‌ام

چرا من رنگ هیچکی نیست؟!

چرا هیچکی رنگ من نیست؟!

خسته‌ام

دریا

shabemahtaabi — Tue, 07 Oct 2008 19:36:57 GMT

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

کارام درون دشت شب خفته ست

دریایم و نیست باکم از توفان:

دریا، همه عمر، خوابش آشفته است

روزمرگی‌هایم

shabemahtaabi — Sat, 20 Sep 2008 17:28:18 GMT

چند وقتی هست که وبلاگم رو درست و حسابی به‌روز نکرده ام.شاید به خاطر اینه که یه‌کم سرم شلوغ شده مدتیه.

امروز بهتر دیدم یه‌کم از خودم بگم.این روزا معمولا صبح که از خونه میزنم بیرون دیگه ۸-۷ شب میام خونه.یه سری کارای مفید هم دارم انجام میدم اخیرا.توی یه مؤسسه تقریبا معتبر زبان،اسم نوشتم واسه تدریس،امتحان کتبیش رو قبول شدم (خود نمونه سؤالات آزمون تافل گذاشتن جلومون!).امروز ظهر زنگ زده بودن خونه به داداشم خبر داده بودن که امروز عصر ساعت ۵ وقت مصاحبه ام هست.داداشم وقتی بهم زنگ زد دانشگاه بودم،ساعت ۲ بود توی محوطه‌ی خوابگاه‌ها روی یه تاب نشسته بودم داشتم کمی استراحت می‌کردم که پاشم برم سر کلاس فرانسه.حالا دقیقا سر ساعت ۵ کلاس تعلیم رانندگی هم داشتم که دیروز با کلی اصرار موفق شده بودم ساعتش رو تغییر بدم که با کلاس فرانسه‌ام تداخل نداشته باشه!خلاصه دوباره زنگ زدم به مربیم و کلا کلاس رو کنسل کردم.بعد از کلاس فرانسه پاشدم رفتم آموزشگاه واسه مصاحبه،از بین ۱۰ نفر متقاضی ۳ نفر رو انتخاب کرده بودن که دو نفرمون دانشجو ادبیات انگلیسی شیراز بودیم،یکیمون هم فارغ التحصیل مترجمی انگلیسی دانشگاه آزاد کازرون بود.خلاصه اول یه کم تعجب کردم که اون همه ملت لیسانس گرفته‌ی کلی با کلاس و بعضا با سابقه کار قبول نشدن،ما سه نفر که اولین تجربه‌ی تدریس رسمیمون هست قبول شدیم؟!

خلاصه چون آخرین نفر بودم که رسیده بودم، آخرین نفری بودم که مصاحبه شدم.به همه سوالاش جواب دادم.بیشتر ازم شرح حال می‌خواست و یه سری سؤالات خصوصی، یه چند تا سؤال گرامری هم پرسید که متاسفانه به دوتاش نتونستم جواب بدم.خلاصه قرار شد تا فردا، پس فردا اگه قبول شدم بهم زنگ بزنن.آموزشگاهش نزدیک خونمون هست، پیاده ۷ دقیقه راه هست.

کلاس های دانشگاه هم که از امروز شروع شد.۲۱ واحد گرفتم این ترم.

خلاصه که روزها عجیب پربار می‌گذرد.ملالی نیست جز دوری دوستان.

پ.ن۱:مصاحبه هم قبول شدم.فردا یعنی ۱ مهر تست تدریس ازم میگیرن.اونم نتیجشو بهتون خبر میدم.

پ.ن۲؛ ۱مهر:امروز روز ۲۱ ماه رمضون که همه جا تعطیل بود و به زور میشد یه بقالی هم تو کل شهر پیدا کرد که باز باشه؛این آموزشگاهی که می‌خوام اونجا تدریس کنم از۱۲:۳۰-۱۰ واسه ما کلاس "روش تدریس" گذاشته بود!بعدش هم من تا ساعت ۲:۴۵ دنبال کتابی بودم که باید تدریس میکردم.خوشبختانه رئیس مؤسسه‌ای که خودم توش زبان یاد گرفتم کتابه رو داشت و بهم خیلی کمک کرد و حسابی بهم یاد داد که چی کار کنم.ساعت ۷ یه امتحان تدریس ازمون گرفتن.یه ربع ساعت باید وایمیسادیم و به طور آزمایشی مطلبی که خودمون انتخاب کرده بودیم رو درس میدادیم.یکی از بچه ها بعد از اینکه وقتش تموم شد رئیس مؤسسه بهش گفت که رد شده.ولی از بقیمون تقریبا تعریف کرد و گفت که اگه قبول بشیم فردا بهمون خبر میدن.

پ.ن۳؛ ۲ مهر:قبول شدم.الان یه خانوم معلم حسابی‌ام!

ای "دوست" کجایی؟

shabemahtaabi — Mon, 15 Sep 2008 14:24:46 GMT

چقدر سخت است وقتی "دوست" را می‌خواهی و "دوست" دیگر نیست.

هدف زندگی

shabemahtaabi — Sun, 07 Sep 2008 22:03:18 GMT

هدف زندگی چیزی نیست جز آنکه مجموعه‌ی زندگی بتواند از انسان موجودی با هویت والا و مفید بیافریند و او را "مرکز ثقل" همه‌ی تحولات و تغییرات و دگرگونی‌ها قرار دهد.پوچی زندگی چیزی نیست جز آنکه مجموعه‌ی زندگی انسان را به موجودی غیر فعال و کنش پذیر و "بی‌خاصیت" مبدل کند و در عبور خود از سرزمین خاکی، حیاتی غریزی چون حیات حیوانات داشته باشد.حاصل زندگی باید این باشد که "من" چیزی بیافرینم و "خود" منشاء حرکتی باشم و آوار ذهن و اندیشه و حرکتم را بر زندگی خراب کنم و نه اینکه خود زیر آوار زندگی قرار گیرم و واکنش هایم را غرایز حیوانی تعیین و تبیین نماید.من باید "کنش" باشم و زندگی در برابر من "واکنش".معکوس آن مرا هیچ و پوچ بار می‌آورد.

مجید روشنگر ـ مهرماه ۱۳۶۸

انقلاب امید ـ اریک فروم ـ مقدمه ی مترجم

مجید روشنگر ـ مانی

یگانگی

shabemahtaabi — Fri, 05 Sep 2008 13:18:36 GMT

هیچ کس چون یک جزیره تنها و منزوی نیست.هر انسان جزیی از یک قاره است، بخشی از پیکره ی اصلی؛ اگر دریا کلوخی را بشوید و ببرد از خاک اروپا کاسته میشود؛ پنداری که از یک دماغه ی مرتفع و یا ملک اربابی دوستان تو چیزی کم شده است.مرگ هر انسان از وجود من می کاهد.زیرا در طرح طبیعت هر چیزی با چیز های دیگر همبسته و متصل است.پس هیچ گاه گوش به زنگ نباش که زنگ ها برای چه کسی به صدا در می آید این زنگ برای تو به صدا در می آید.

جان دون

(۱۳۶۱-۱۵۷۲)

آقا موشه یا آقا دزده؟

shabemahtaabi — Tue, 02 Sep 2008 03:16:18 GMT

امروز صبح یعنی همین چند دقیقه پیش یه اتفاق جالب افتاد که کلی منو خندوند.حدودا یک ساعت و نیم دیگه امتحان پایان ترم کلاس فرانسویم هست.منم حدود ساعت ۴:۳۰ بیدار شدم تا جزوم رو یه مرور کنم.

بعد از حدود یک ساعت مرور کردن احساس کردم یه کم گرسنم هست.رفتم توی آشپزخونه که صبحانه بخورم .اول رفتم سراغ فلاسک چای ولی دیدم از چای دیشب یه قطره هم باقی نمونده(بیخودی بد نگاه نکن!بچه که صبح امتحان حوصله چای درست کردن نداره!)خلاصه با وجود اینکه دوست ندارم صبحانم رو با یه چیز سرد شروع کنم.از روی اجبار یه لیوان شربت آب پرتقال درست کردم و رفتم سراغ جعبه کیک که یه دونه هم کیک بردارم و برم تو اتاقم که یهو یه کاغذ کوچیک توجهم رو جلب کرد.یه یادداشت که با احتیاط تمام روی در جعبه گذاشته شده بود به این مضمون:

مهسا بعد از امتحانت سریع بیا خونه داره واسمون مهمون میاد!

بار اول که خوندم نفهمیدم چی نوشته.هنوز کلمه های فرانسوی جلو چشمم رژه میرفتن.بعد از یکی دوبار که خوندمش فهمیدم که چی نوشته و کی می تونه نوشته باشه؟!(کار کس دیگه ای جز مامانم نمی تونه باشه!)

بعد دوباره یهو متوجه یه نکته ی دیگه شدم که زدم زیر خنده.شانس آوردم که بقیه بیدار نشدن!

یه احساس عجیب بهم دست داد.یه چیزی بین موش بودن یا دزد بودن!

یه کم تو هم فکر کنی به نکته اش پی میبری...منظورم جایی هست که مامان واسه گذاشتن یاد داشتش انتخاب کرده بود.معمولا یاد داشت به این مهمی! رو جایی میذارن که بدونن طرف صد در صد اونجا میره.حالا تو خودتونو بذار جای من...صبح امتحان داشته باشی و موقع خواب هم اعلام عمومی کنی که آی ایها الناس سرو صدا نکنین من می خوام بخوابم یه ۴ ساعت دیگه پاشم درس بخونم...بعد این همه جا توی اتاقت باشه و یه میز تحریر تر و تمیز و یه میز کامپیوتر مرتب هم تو ی اتاقت داشته باشی! اونوقت مامانت به هیچ کدوم از اینا اعتماد نکنه و بره توی آشپزخونه و روی در جعبه شیرینی واست یاد داشت بذاره!

یعنی تنها جایی که مطمئن بوده به احتمال ۹۹ درصد میرم اونجا.حتی اگه خواب بمونم و سراغ درس و کتاب و کامپیوتر هم نرم.

الان شدیدا احساس شباهت میکنم به آقا موشه ی فیلم راتاتوی ( ratatouille )و یا شاید هم آقا دزده ی اون فیلمه که دختره روی قالیشون واسش یاد داشت گذاشت(یه فیلم سینمایی که تو بچگیم دیدم اسمشو یادم نمیاد!)

خلاصه اینکه همیشه مطمئن ترین جا رو واسه یادداشت گذاشتن انتخاب کنین!

پ.ن:در پی نظرات بعضی از خوانندگان وبلاگ در مورد ماه رمضان و قضیه صبحونه خوردن من می خواستم اضافه کنم که به دلایلی کاملا شخصی روزه نمی گیرم و راستی رئیس پلیس اعلام کرد که روزه خواری جرمه!ولی فکر نمیکنم صبحونه خوردن اونم وقتی همه اهل خونت هم خوابن جرمی محسوب بشه!!!